اگر «من» نبود، زمین می درخشید.
درختان شکوفه می دادند و
پرندگان چهچه می زدند
و علف تر بود
و تمام زمین می درخشید
و من ناگهان درختان و گلها و علف
و پرندگان بودم
و «من» دیگر وجود نداشت.
نوشته شده توسط خلیل جبران در یادداشت های روزانه ماری هاسکل 23 می 1924
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۸۵ ساعت 1:23 توسط مهیار ریاحی نیا
|
سلاخی میگریست، به قناری کوچکی دل باخته بود.