درختان شکوفه می دادند و

پرندگان چهچه می زدند

و علف تر بود

و تمام زمین می درخشید

و من ناگهان درختان و گلها و علف

و پرندگان بودم

و «من» دیگر وجود نداشت.

نوشته شده توسط خلیل جبران در یادداشت های روزانه ماری هاسکل 23 می 1924